Szlaban

Moim zdaniem mogą być odrębnymi ŚT i chyba to w grupie budowli

Szlaban jako środek trwały
Czy do środków trwałych można zakwalifikować szlaban, którego wartość wraz z dodatkowymi elementami (typu ramię, zabudowa w ziemię, fotokomórka oraz oprogramowanie) wynosi ponad 5.000 zł netto? Czy w pełnej wartości należy zaliczyć go do środków trwałych? Jeśli tak, to do jakiej grupy i z jaką stawką amortyzacyjną?
Jednym z warunków zaliczenia danego składnika majątkowego do środków trwałych jest jego kompletność oraz zdatność do używania. Przy czym kompletność środka trwałego rozumiana jest jako zdolność danego składnika majątku do samodzielnej pracy.
Z pytania wynika, że jednostka nabyła szlaban wraz z dodatkowymi elementami, takimi jak ramię, zabudowa w ziemię, fotokomórka oraz oprogramowanie. Należy zauważyć, że elementy te nie są składnikami majątkowymi zdolnymi do samodzielnej pracy. W związku z tym stanowią integralną część środka trwałego, jakim jest szlaban,i nie mogą być uznane za samodzielne środki trwałe.

Dlatego nabyte dodatkowe elementy zwiększają wartość początkową szlabanu, według której środek trwały wprowadzany jest do ksiąg rachunkowych.

Za klasyfikację składnika majątku do odpowiedniej grupy środków trwałych odpowiedzialne są służby techniczne. Tylko one mogą dokonać prawidłowej klasyfikacji środka trwałego na podstawie zgromadzonej dokumentacji źródłowej.

Szlaban (podobnie jak brama wjazdowa) może być zaliczony do grupy 2 KŚT - obiekty inżynierii lądowej i wodnej, podgrupa 29 - obiekty inżynierii lądowej i wodnej pozostałe, rodzaj 291 - obiekty inżynierii lądowej i wodnej pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane (zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych - Dz. U. nr 112, poz. 1317 ze zm.).

Jeśli chodzi o ustalenie stawki amortyzacyjnej dla środka trwałego, jakim jest szlaban, należy zauważyć, że jednostka powinna dokonać tego również we własnym zakresie. Ustawa o rachunkowości nie określa bowiem ani wysokości stawek amortyzacyjnych, ani długości okresu amortyzacji dla poszczególnych środków trwałych. Przepisy wskazują jedynie, iż przy ustalaniu wysokości stawek amortyzacyjnych oraz długości okresu amortyzacji uwzględnia się okres ekonomicznej użyteczności środka trwałego, na określenie którego - na mocy art. 32 ust. 2 ustawy o rachunkowości - wpływają w szczególności:

liczba zmian, na których pracuje środek trwały,

tempo postępu techniczno-ekonomicznego,


wydajność środka trwałego mierzona liczbą godzin jego pracy lub liczbą wytworzonych produktów albo innym właściwym miernikiem,

prawne lub inne ograniczenia czasu używania środka trwałego,

przewidywana przy likwidacji cena sprzedaży netto istotnej pozostałości środka trwałego.

Okres oraz stawka amortyzacyjna ustalana jest na dzień przyjęcia środka trwałego do używania. Przy czym poprawność stosowanych okresów i stawek amortyzacji środków trwałych powinna być przez jednostkę okresowo weryfikowana, powodując odpowiednią korektę dokonywanych w następnych latach obrotowych odpisów amortyzacyjnych (art. 32 ust. 3 ustawy o rachunkowości).

Na koniec warto dodać, że stawka amortyzacyjna dla celów podatkowych ustalana jest w oparciu o Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych i zależy od tego, do jakiej grupy KŚT dany środek trwały został przyporządkowany (art. 22i ustawy o PDOF oraz art. 16i ustawy o PDOP). W przypadku środków trwałych sklasyfikowanych w grupie 2 KŚT, podgrupie 29, rodzaju 291, stawka amortyzacyjna wynikająca z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych wynosi 4,5%.
Biuletyn Informacyjny dla Służb Ekonomiczno - Finansowych
nr 27 z dnia 2007-09-20 nr kolejny 602